Welkom » Overdenkingen » Bericht bij de tijd. Pastorale brief (11) van ds. Matthy Bijleveld op 24 mei 2020

Bericht bij de tijd. Pastorale brief (11) van ds. Matthy Bijleveld op 24 mei 2020

Lieve mensen,

Vanmorgen keek ik uit het raam en zag het jonge, rode katje van de buren rustig om zich heen kijken in het gras. Dat ben ik van hem niet gewend, het is een dartel, vrolijk jong dier, een en al levendigheid en drukte. Maar vanmorgen zat hij voor zijn doen heel lang stil op een plek.
Hij keek naar alle kanten om zich heen. Maar heel rustig, op één plek. Als beschouwde hij
de wereld om hem heen. ‘Waar ben ik nu, wat zie ik om mij heen?’   
En na een tijdje werd hij wakker en rende weer vrolijk de bosjes in,
op zoek naar een nieuw avontuur….

Ja, en waar zitten wij in de tijd? Het is al weer de 11e brief sinds de kerkdienst op 15 maart jl. voor het eerst niet doorging. Afgelopen donderdag was het Hemelvaartsdag, een stralende zomerdag.
En deze zondag is het de zondag vóór Pinksteren.
Deze brief is dit keer een onderdeel van de eerste viering sinds 15 maart.
De eerste online vanuit de Kloosterkerk. Opgenomen met een camera en uitgezonden via het YouTube-kanaal van de kerk.

Dit weekend vieren moslims het einde van de Ramadan en begint het Suikerfeest.
Na een maand vasten is het feest. Allerlei lekkers komt op tafel, normaal komt de familie
bijeen. En wordt er uitgedeeld aan de armen. De mensen die wel een steuntje kunnen gebruiken. Vasten houdt je beter vol als je het samen doet. Dat was dit jaar heel lastig  omdat de moskeeën gesloten waren. Eén van de 100 namen van God is ‘de Barmhartige’, dat betekent voor islamitische gelovigen dat zij zich oefenen in barmhartigheid.
Dus iedereen deelt mee in het feest. In de media was er mooie en goede belangstelling voor, viel mij op. Met onze belangstelling voor het religieuze lijken we op elkaar.

Deze zondag tussen Hemelvaart en Pinksteren heet in onze kalender ‘Wezenzondag’.
De discipelen hebben hun geestelijk leidsman naar de hemel zien gaan, steeds verder bij hen vandaan. Nu is hij definitief niet meer onder hen.

Ze moeten alleen verder. Ze zijn dan wel bij elkaar in een huis in Jeruzalem,
maar ze voelen zich verweesd. Zonder de inspirator die in de afgelopen drie jaar zo belangrijk voor hen is geworden. Die hen veel over het leven heeft geleerd. Kunnen ze wel verder zonder hem?
Hoe is het geweest, daar met elkaar in een huis, in afwachting?
Want Hij had het hen gezegd: ‘Wacht met elkaar. Er komt nog iets. Wacht het samen af.
Er komt een Trooster’…

…Als je verdriet hebt is het goed dat je wordt getroost. Dat er mensen zijn die delen in je verdriet. Bij wie je kunt uithuilen. Dat er iemand is die een arm om je schouder slaat en een bemoedigend en lief woord spreekt.
Blijf mij nabij, wanneer het duister daalt. De nacht valt in, waarin geen licht meer straalt.
Andere helpers, Heer, ontvallen mij, der hulpelozen hulp, wees mij nabij’, bijvoorbeeld wordt in het geloof als een troostend lied ervaren. Het wordt ook vaak tijdens een christelijke begrafenis gezongen. We kennen allemaal de behoefte aan troost. En hebben de ervaring van getroost worden.
Je bent in de rouw, maar er zijn mensen die er voor je zijn. En soms zijn er dieren die je troosten. Een hond in de wachtkamer van de psychiater die veel eerder dan de arts of de patiënt aanvoelt dat de patiënt verdrietig is en naar haar toeloopt om zich door haar te laten aaien…
Of de poes die normaal helemaal niet aanhankelijk is maar wel op het moment dat een huisgenoot een fietsongeluk heeft gehad. Ze komt naast hem zitten bij de kachel. Haar aanwezigheid is een bron van troost. Een huisdier dat zich laat aaien vermindert aanwezige stress.

In de afgelopen tijd van Corona voelden wij ons ook verweesd.
Het is een vaag verdrietig gevoel alsof je een beetje in de rouw bent. Dat klopt ook.
We zijn iets belangrijks verloren. Onze vanzelfsprekende, menselijke en natuurlijke omgang met elkaar. Het gewone leven zoals we dat gewend waren verloopt ineens heel anders.
We moeten afstand houden, zelfs van onze vrienden en familie. Dat gaat ver.

De zorg kan een vloedgolf van nieuwe besmettingen niet aan.
We houden afstand, wassen vaak onze handen en tegelijk worden langzaamaan de regels soepeler. Vanaf 1 juni mogen, mits we de anderhalve meter afstand in acht nemen,
weer 30 personen bij elkaar komen. We kijken of het mogelijk is dat wij elkaar als kerkgemeenschap dan ook weer kunnen ontmoeten. We missen elkaar en het speciale moment van samenkomen.

Ouders missen kinderen. Kinderen missen ouders. Vrienden missen vrienden.
En iedereen in de zorginstellingen, zij zijn zwaar getroffen door de maatregelingen.
Sommigen van hen begrijpen daar niets van, zoals ook mevrouw Buining in de Heggerank.  Ze zegt: ‘De jonge verzorgers mogen wel bij mij binnen komen, ook zij komen van buiten en mijn eigen kinderen mogen niet bij mij komen. Hoe kan dat?’  De kinderen komen niet verder dan de drempel van het huis om de was af te leveren. Een verweesd en onwerkelijk gevoel is dat voor hen.

Jacqueline schreef eerder ook hierover in haar reactie op de kleine Enquête van een tijdje terug.
Zij zagen haar moeder iedere week en ineens kon dat niet meer. Wat een opluchting gaf het toen ze haar in klein gezelschap weer een bezoek konden brengen, al was het op twee meter afstand.

Nu, gaan we langzamerhand naar een nieuwe fase en wordt het wat soepeler.
Familie en vrienden zoeken elkaar weer voorzichtig op. Maar het blijft een onhandig om elkaar heen dansen met die ander halve meter en elkaar niet mogen aanraken. Op die voetzoen na, dan.
We hopen van harte dat mevrouw Buining, die komende dinsdag 90 jaar wordt!,
dit in ieder geval met één van haar kinderen mag vieren, al is het dan nog net niet 1 juni.
Verweesd voelen we ons allemaal. Dat we elkaar weer meer kunnen zien doet goed,
‘daar knap je van op!’, schreef iemand deze week.

In de afgelopen tijd hebben wij ons ook op ons leven kunnen bezinnen. Evenals op ons samenleven.
Die tijd van afwachting in dat huis in Jeruzalem heeft ook de apostelen van Jezus iets gebracht.
Er staat dat ze in eensgezindheid samen waren. Jezus was voor hen allemaal belangrijk.
Hij was voor hen allen een geestelijke coach op hun levenspad. Hij wees een weg.
Liet hen zien waar het in het leven omgaat. Ze hebben op dat moment allemaal verdriet om hem.
Ze rouwen samen, ze missen hem. Maar nú moeten ze verder.
En zal blijken dat ze veel bagage hebben mee gekregen om ook verder te kúnnen.
Wij zijn sterker dan we vaak denken.

De boodschap die Jezus hen leerde is niet kwijt, die gaat met hen verder.
Dat zit in hen. Ze kunnen het nu zelf, samen met de hulp van de kracht waarop ze wachten:
Gedreven spirit, heilig vuur om de boodschap van liefde te verspreiden.
Boodschap van liefde is er een van verbondenheid. Van oefenen in barmhartigheid, zoals de Islam ook leert. Praktische voorbeelden daarvan hoor je elke dag.

Onze bezinning van de afgelopen tijd laat zien dat we sommige dingen graag anders willen gaan doen in de toekomst. Dat wensen sommigen van ons. Een beter milieu, bijvoorbeeld.
Door meer te fietsen, zoals in Italië waar fietspaden uit het niets verschijnen en mensen subsidie krijgen als ze een elektrische fiets aanschaffen. Minder vliegen wordt eveneens omarmd.
Of samen de lasten dragen van een crisis die nog veel gevolgen zal hebben voor de nabije toekomst. Gevolgen die veel mensen hard raken. Zoals de mensen die hun brood verdienen in de culturele sector en de kleine bedrijven. De zzp-ers.

Wat kunnen wij doen vanuit de inspiratie van onze onzichtbare lnspirator?
Wij kunnen initiatieven van verbondenheid steunen in onze omgeving. En denken hierbij aan;
het steunen van kleine en lokale bedrijven, de cultuur in onze omgeving, zoals de kruidentuin van het Kloostermuseum, de organisaties voor beter natuurbeheer, de armoedebestrijding, de Diaconie.

En verder weg de wereld in blijft de vraag ook: ‘Wat komt er nu?’
Welke geest en welke inspiratie is nodig? ‘
Nu dat we toch weer een beetje overnieuw moeten beginnen. Het vraagt wel geloof.
Dat we elkaar hier op een vriendelijke en liefdevolle manier  bij kunnen betrekken! Is onze wens.
Amen.

PS Wie wat kan missen en van kunst houdt kan tot 21 juni a.s. een mooi initiatief steunen. Zie:

https://doemeemetjeaow.nl/
Geef (een deel van) het vakantiegeld van je AOW of een gewone gift aan Cultuur. Je kunt zelf aangeven of je de muziek, de beeldende kunst of het theater wilt sponsoren.