Welkom » Overdenkingen » Paasbrief van ds. Matthy Bijleveld op 12 april 2020

Paasbrief van ds. Matthy Bijleveld op 12 april 2020

HELPENDE (PAAS) GEDACHTE

Lieve mensen,
Opnieuw een brief, een Paasbrief deze keer.

Hoe gaat het met u? Hoe gaat het met jou? Kunt u het in uw situatie met minder sociale contacten en veel minder lijfelijk contact met dierbaren en bekenden nog een beetje volhouden? U heeft vast een nieuwe manier van doen gevonden sinds we met de beperkingen vanwege  het Coronavirus te maken hebben. Of misschien worstelt u daar nog mee. Lukt het de ene dag beter dan de andere om een vaste structuur in de dag vast te houden. Ook al heb je een nieuw dagelijks ritme gevonden dan nog kunnen je gevoelens per dag heen en weer gaan. Tenminste zo vergaat het mij. Een tijdlang gaat het goed en dan is er ineens een angstig gevoel. Soms is er gelatenheid en soms onrust. Meestal helpt het mij dit maar gewoon te voelen. Als ik rustig door ga met mijn bezigheden dan ebt onbehagen of ongemakkelijk gevoel ook wel weer weg. Van dag tot dag. Van week tot week. En ineens deze week gaat het lastiger. Waar zou dat mee te maken hebben? Misschien omdat het de Stille week is op weg naar Pasen. Een bijzondere week in de kerk. Normaal een week waarin we elkaar als gelovigen meerdere keren ontmoeten. Een intense tijd waarin we stil staan bij het lijden van Jezus. Het lijden in de wereld. En ook ons eigen verdriet en gemis. Nu door deze crisis is hier zoveel meer lijden en verdriet aan toegevoegd. In ons eigen land, in onze eigen dorp, in de steden en misschien ook al in onze eigen kring van bekenden of familie. Ik mis de vieringen, ik mis mijn mede-gelovigen. Ik mis u. Juist nu. Omdat we in de vieringen, in het Kyrië met name zo goed alles waar we aan lijden,  wat op ons drukt, kwijt kunnen. Het helpt om te kunnen uiten waaronder je gebukt gaat.  Het ruimt op en geeft verlichting. Ook dat we dit samen met elkaar doen. We dragen het aan God op, vragen om ontferming. Voor al die dingen waarin we tekortschieten… We bidden ook voor een ieder die gebukt gaat onder zijn of haar leven. Ieder mens heeft stil verdriet bij zich.  In de liturgie delen we dit met elkaar. Delen doet helen. Ook het grote verdriet van mensen op de vlucht, zonder eigen plek in de wereld dragen we aan God op. En in de tussentijd steunen we het Rode kruis, Vluchtelingenwerk, St. Vluchteling en de Vastenpot van onze eigen kerk bij het noodzakelijke werk. We vragen de leiders van ons eigen land en van Europa om zich in te spannen voor iedereen in nood aan de buitengrenzen van ons continent. Nu er zoveel miljarden op tafel komen, dan toch ook voor hen in directe en nijpende nood?! In deze tijd waarin onze vrijheid wordt ingeperkt en we een vaag gevoel van dreiging met ons meedragen, een tijd waarin we ons machteloos en verdrietig voelen omdat we onze familieleden in verpleeg- en verzorgingshuizen niet kunnen bezoeken kunnen we ons gemakkelijker verplaatsen in anderen van wie het leven helemaal niet gaat zoals ze hoopten. Door ons eigen lijden komen we daar dichterbij. Evenals bij de vraag: ‘Hoe willen we met elkaar samenleven na deze crisis?’  Een vraag die ook prinses Irene deze week via een ingezonden brief in de krant aan ons voorlegde. ‘Willen we straks weer alle voorrang geven aan de economie? Of zijn er andere dingen van grotere waarde voor ons?’ Het samenleven met elkaar bijvoorbeeld. Een beetje tijd en aandacht voor wie veel alleen is en eenzaam. Horen we de aarde huilen? En de mensen die geen leven hebben?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ik vind het fijn om hard te lopen. Zoals heel veel mensen. Hardlopen is ook een beetje lijden.  Vooral als je langere afstanden loopt in een bepaald tempo. Ik loop 10 km. De ene keer gaat het makkelijk. De andere keer gaat het stroever. En er komt vaak ook een moment dat ik denk: ‘gaat dit wel lukken?’ Dan heb ik een zinnetje dat mij steunt en me door een moeilijk moment heen helpt. Een zogenoemde ‘helpende gedachte’. Daarmee wordt ook gewerkt in de Psychiatrie waar ik werkzaam ben als geestelijk verzorger. Als je zwaar zit of tobt spreek dan voor jezelf een ‘helpende gedachte’ uit. Dat kan ook helpen in deze tijd van het Coronavirus waarin we wachten en leven met wisselende lastige gevoelens. Als ik het tijdens het hardlopen moeilijk krijg denk ik: ‘Het lijkt altijd onmogelijk totdat het bijna klaar is.’ Het is de vertaling van een Engels zinnetje: ‘It always looks impossible untill it’s almost done.’ Alleen weet ik intussen hoelang 10 km lopen duurt. Dat weten we van deze crisis niet. Van dag tot dag leven, zoals de bijbel adviseert. Want elke dag heeft genoeg aan zijn eigen kwaad. Maar op weg naar Pasen zou ik toch ook een helpende Paasgedachte met u willen delen gebaseerd op het verhaal van het lijden en opstaan van Jezus. ’Samen met elkaar geloof in het leven behouden.’  Juist nu! Wij schieten te kort en weten ons met onze schuld geen raad. Jezus is de zondebok, het lam van God dat de zonde en schuld van de wereld op zich nam. Liet ons ook zien wat de kracht van vergeven is. Hij roept aan het kruis in zijn nood: ‘Mijn God, mijn God waarom hebt u mij verlaten?’  Hieruit spreekt grote verlatenheid. En dan toch daarna: de opstanding. Het Paasgeheim. De uitzichtloosheid is het einde niet. Er breekt een nieuwe, andere tijd aan: opstanding. Christus, als opgestaan geloof, gaat ons voor op die weg. Laten wij hem hierin volgen door het geloof in het leven te behouden. En laten we werken aan een andere wereld. Misschien is dit best wel theologie.  Ik wens u een gezegend Pasen.

ds. Matthy Bijleveld. En ook de hartelijke groeten van Herke.